Dyktatura versus przywództwo sytuacyjne
Lekcja przywództwa - dyktatura
Ci, którzy postanowili połączyć się w grupy zwiększyli swoje szanse na przetrwanie. Ale różne grupy postanowiły inaczej zorganizować system przywództwa. Tam gdzie władze przejęli mężczyźni decyzje podejmuje naczelnik. Wybór naczelnika opiera się na prostych kryteriach.
W tym apokaliptycznym męskim świecie najważniejszą kompetencją jest siła i waleczność. Naczelnik, żeby osiągnąć swoją pozycję, musiał o nią zawalczyć.
Najpierw stosował miękkie strategie. Po prostu coraz głośniej mówił, coraz więcej mówił, coraz częściej wrzeszczał. Robił wokół siebie mnóstwo hałasu.
W jego grupie nie lubi się konfliktów. Konflikt wywołuje paraliż i niezręczną ciszę. A w tym świecie, w którym walka o jedzenie i bezpieczeństwo jest codziennością to podtrzymywanie kontaktów i spokój decydują o przeżyciu. Więc zestresowana wybuchami grupa milczała, zaczęła odpuszczać. Dała mu przestrzeń na jego popisy siły i pozwoliła na upokorzenia. I może było tylko dwóch innych mężczyzn, którzy postanowili się postawić. Ale srogo ich ukarał. Dla przykładu.
Stać go na to, żeby złamać żebra i psychikę. Walcząc wygląda jakby oszalał. Udowodnił wszystkim, że jest nieprzewidywalny, silny i nie boi się zadawać bólu.
Jest w stanie zastraszyć innych.
Jego obecność wywołuje strach. Reszta podporządkuje się zasadom, bo nie chce z nim zadzierać; może sobie więc pozwolić na wszystko.
Nie tylko decyduje o tym, w którą stronę grupa się przemieszcza, ale także o tym, kto z kim może rozmawiać, a kto do kogo ma się nie zbliżać. Zawłaszczył wszystkie kobiety w grupie. Odbiera jedzenie, które ktoś znalazł. Po prostu podchodzi i to sobie bierze. Słabsi muszą _zawsze schodzić mu z linii wzroku; najlepiej nie pokazywać mu się na oczy. A jeżeli już ktoś wejdzie na jego ścieżkę, to musi skulić się i spuścić wzrok.
Do grupy mogą dołączać tylko osoby słabsze od niego. Nikt kto mógłby zagrozić jego pozycji nie będzie tolerowany. Kiedy przez przypadek spotkamy kogoś kto mógłby wzmocnić nasze zasoby on się przygląda i za każdym razem kiedy uzna, że nowy może mieć ochotę na jego pozycję wyzywa go na pojedynek. Rekrutuje do grupy tylko słabszych od siebie.
Szanse mają tylko Ci, którzy się zorientują co pomoże im przetrwać i udają na wejściu słabych. Nikt, kto chce zostać z grupą nie pokazuje od początku, że jest silniejszy od naczelnika.
Ale tak się stało. Dał się oszukać. Ustępowanie mu, udawanie głupa, nie pokazywanie swojej siły się opłaciło.
Do grupy dołączył w końcu ktoś kto przerastał naczelnika siłą i sprytem. Zawiązał koalicję z kobietami, które go ostrzegały o zbliżającym się szefie, zaprzyjaźnił się z kilkoma gośćmi, którzy nie mieli pozycji, ale przyjaźń z nimi zagwarantowała mu, że się nie odezwali jak przejmował władze. Kobiety pocieszały go po upokarzających sytuacjach, miał wsparcie.
W końcu zdobył się na wyzwanie. Zaczął od przydupasów naczelnika.
Kiedy naczelnik zajmował się zastraszaniem i tak już zastraszonych i nie widział co robi nowy, on z dala od wścibskich oczu niby niechcący, przechodząc obok zahaczał ramieniem, uderzał pięścią, szczerzył zęby w psychopatycznym uśmiechu. A potem nie zrywając kontaktu wzrokowego szeptał – masz się k… nie odzywać.
I po wyciszeniu siłą kilku włazodupców w końcu zabrał się za naczelnika. I wygrał. Był silniejszy. Siła jest prostym narzędziem do zastraszenia i utrzymania władzy. Do momentu, kiedy ktoś nie ma jej więcej.
Niestety to nie gwarantuje stabilności systemu. Przyjdą kolejni silniejsi, przejmą władzę.
Natura, jeżeli będziemy jej się przyglądać z ciekawością i uważnością odsłoni przed nami konsekwencje dyktatury siły.
Lekcja przywództwa sytuacyjnego
Są grupy, w których rządzą kobiety. Tam kierują się bardziej demokratycznymi zasadami. Jest liderka, która wie po prostu więcej niż reszta – bo ma doświadczenie wynikające z wieku. Ale korzysta z niego tylko w sytuacjach skrajnych – kiedy grupa wpada w panikę, ona podejmuje decyzje. Kiedy kończą się zapasy i trzeba się przenieść w inny rejon to ona wie, gdzie warto iść. Ale na co dzień to, co robią i dokąd zmierzają jest ustalane wspólnie. Jej zadaniem jest łagodzić spory. Ale tylko jeżeli uzna, że warto się wtrącać. Najczęściej ignoruje małe potyczki słowne. Nie ma potrzeby mikromanagementu.
Jeżeli nadchodzi jakieś niebezpieczeństwo, to ona wie czy trzeba siedzieć cicho czy się oddalić. Woli nie konfrontować się z nieprzyjaciółmi. Woli ochronić grupę przed zbędnym stresem i emocjami.
Kiedy tylko czas pozwala wszystkie dorosłe kobiety podejmują decyzje razem, kiedy jest zagrożenie ona bierze na siebie decyzje. Kobiety jej ufają, bo nie nadużywa władzy. Jest cierpliwa i koi emocje innych. W tej grupie liderka rządzi dopóki nie umrze. Kobiety wolą sprawdzoną spokojną, mądrą przywódczynię od niestabilnych emocjonalnie i niepewnych liderek.
Przywództwo sytuacyjne sprawdzone w świecie zwierząt. W rodzinnych grupach słoni, gdzie panuje matriarchat pozycja lidera opiera się na mądrości i stabilności emocjonalnej. To się osiąga z wiekiem.
U opisywanych wyżej pawianów panuje dyktatura siły. Ale władzę trzeba zdobywać przelaną krwią i tak też się ją szybko traci.